Rıfat N. Bali'yle ilgili yazdığım yazılardan sonra, adeta mail bombardımanına uğradım. Ne çok ilgilisi varmış konunun...

Tepkileri iki öbekte toplamak mümkün: "Haklısın, en küçük İsrail eleştirisini bile antisemitizm diye yaftalayan kesim, nedense bu devletin Ortadoğu'da yaptıklarına, hele utanç duvarına hiç değinmiyor" diyenler (bu görüş çoğunluğu oluşturuyor); Rıfat arkadaşımızın haklı olduğunu, çünkü hep Yahudilerin mağdur edildiğini söyleyenler. (Bu da azınlık görüşü.)

Bir de, İsrail devletine yönelik eleştirilerin, "aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti'nin laik ve demokratik yapısına itiraz anlamına geldiğini" savunan üçüncü görüş var. Ciddiye almadığım için üzerinde durmuyorum.

Hatırladığım kadarıyla, konu, "antisemitizm"di ve Bali Yahudilerden hastalıklı bir şekilde nefret duyulmasının yanlışlığına değiniyordu.

Haklıydı.

Bir ırka, bir dine, bir aidiyete mensup insanları, "sırf öyle oldukları için" aşağılamak ve bunu bir asabiyyete dönüştürmek anlaşılabilir bir tutum değildi.

Haksız olduğu nokta, dolaylı da olsa, İsrail devletini ve politikalarını eleştirenlere, bu politikaların antisemit duyguları beslediğini söyleyenlere de "Yahudi düşmanı" ve "antisemit" yaftasını yapıştırmasıydı ki, çizdiği çerçeveye göre antisemit addedilmemek mümkün değildi.

Aşağıda, Bali'nin de, Musevi yurttaşlarımızın da itiraz etmeyeceği bir ismin, ünlü bir Musevi'nin konu hakkındaki görüşlerini okuyacaksınız; umarım meramımı anlatmama yardımcı olur.

Nuriye Akman soruyor, İshak Alaton yanıtlıyor:

- İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, özellikle Almanya'da, Fransa'da bir suçluluk duygusu, bir borçluluk duygusu oluştu Yahudilere karşı. Ve bunun sonucunda da Yahudilerin eleştirilmesi tamamen yasaklandı. Bunda kantarın topunun kaçmasının da bir rolü yok mu?

- Çok yerinde bir soru bu Nuriye Hanım. Ben kantarın topu yerine sarkaç diyeceğim. 30'lu, 40'lı yıllarda zulüm görmüş Yahudilere duyulan sevgi, rikkat, sarkacı bir uca götürdü ve bunun neticesinde İsrail devleti doğdu. Sonra orada bir çekişme başladı Filistinlilerle. O zaman bir uçta bulunan o sevgi sarkacı yavaş yavaş ortayı buldu ve bugün sarkaç ortayı geçti, o eski kalıntı Yahudi düşmanlığına doğru tekrar yükselmeye başladı.

- Çünkü herkes gördü ki İsrail'in kendisi zulüm yapıyor.

- Tamam. Bravo. Çok doğru. Haklılık unsurları zayıfladı. Sarkacı diğer uca giderken durdurmamız ve tekrar ortaya getirmemiz lazım. Sarkacın daha ileri gitmesini önleme ve mantıkla, sevgiyle ortada durması yolunda Türkiye'nin büyük bir rolü var.

- Almanya'da diyelim ki, bir Yahudi şairin şiirini edebi şekilde eleştireceksiniz, ona yönelttiğiniz eleştiri bile hemen antisemitist damgası getiriyor insana.

Evet buraya kadar da gelindi, böyle gariplikler yaşanıyor. Ve hiçbiri de haklı değil bunların.

- Amerika'da bile Yahudilerin eleştirilmesi konusunda gizli sansür olduğu söyleniyor.

- Evet ve bunu söyleyenler arasında Yahudiler var. Chomsky mesela. En büyük "antisemitist" o! Adam Yahudi. Fakat Yahudilerin yanlış politikalarını en şiddetle eleştirenlerin başında da o geliyor. Amerika'daki Yahudi lobisinin en az yarısından fazlası, bugün İsrail'in politikasının değişmesi gerektiğini düşünüyor. Her şeye rağmen ABD'deki Yahudi lobisinin dikkatli bir politika güderek İsrail'in barışçı bir mesafe alması yolunda efektif olacağını ümit ediyorum. Özellikle İzak Rabin'in fanatik bir Yahudi tarafından öldürülmesinden sonra fanatizm İsrail'in yönetiminde hızla yükseldi.

AHMET KEKEÇ

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu